Forum

Mijn vader heeft alles verloren en ik weet er geen raad mee..

Van: Bericht
Image Perso
Douwe
21 5 2014 10:33
In 2013 heeft mijn vader alles verloren en ik weet er geen raad mee.

In Maart 2012 is mijn vader geopereerd aan zijn hersenen omdat hier een “goed aardige tumor” in zat. Het gezwel was de grote van een kleine sinaasappel, een gebalde vuist of een honkbal bal. De tumor zat diep en had zich genesteld in het midden van zijn hersenen. De artsen hadden goed werk verricht er was namelijk geen verlamming opgetreden en zelfs zijn hangende gezicht was hersteld, de glimlach was terug. Het werd al snel beslist dat die glimlach dan ook de metafoor voor zijn herstel zou worden.

Na de operatie was hij zo vrolijk, openhartig, lief en tegen alle verwachtingen in zelfs scherp. Een volledig herstel is wat zou volgen, mijn vader ging er beter uitkomen dan dat hij er in ging en het was een zonnige dag.

Het bleek als snel allemaal schijn te zijn, mijn vader was niet hersteld, niet eens een klein beetje. De vrolijkheid en de scherpte waren opgewerkt door de ingenomen medicijnen en de traagheid die wij als familie bij ons droegen door vermoeidheid en zorgen.

Het was allemaal schijn, maar ik heb het allemaal geloofd tot ik met de neus op de feiten werd gedrukt en vandaag twee jaar later kan ik er niet meer omheen, hij is gehandicapt, ziek. Soms zeg ik nog steeds tegen mensen, wanneer zij er naar vragen; dat het allemaal goed gaat iig. steeds beter. De waarheid is dat Papa alleen nog maar een koosnaampje is, want de man is allang niet meer mijn vader.

De ellende begon dus allemaal in Maart 2012 met een hersen operatie bij mijn vader. Het herstel ging traag, want mijn vader ontwikkelde cognitieve en emotionele problemen. Hij werd erg ongezellig en egoïstisch, daarnaast deed hij niets meer en hield hij nergens meer rekening mee. Mijn vader werd een infantiele klootzak en dat is hij nog steeds. In Juni 2012 werd het familie drama een echt familie drama, mijn moeder werd ziek, overspannen dachten we. We hebben een schoonmaakster in huis gezet en een verpleegster om voor het zieke koppeltje te zorgen. Nu 1 jaar na mijn moeders dood, mijn vaders “hebben en houwen”, zijn “muze”, zijn “alles”, trap ik me elke dag weer dat ik het probleem niet beter heb in geschat en adequatere middelen heb ingezet.
Ik had het godverdomme toch moeten zien.

Mijn moeder heeft een kanker ontwikkeld in de tijd dat zij voor mijn vader zorgde, een erg agressieve en omdat ze zich sterk heeft gehouden en niets heeft verteld tot dat ze van ellende niet meer kon staan, hebben we er op een veel te laat stadium de artsen erbij betrokken. Vorige week was mijn moeders 1 jarige overlijdens dag, ze was gecremeerd in haar mooiste kleren en gewikkeld in een warm lijkengewaad omdat ze het altijd zo koud had. Geen kist, omdat een kist niet bij haar paste, ze kon nogal, zoals ik het noem “zweverig” zijn. Mijn moeder, mijn vaders muze. Haar dood heeft mij en mijn broer enorm veranderd. Wij hebben de ervaring genomen en er onze draai aangegeven, omdat wij verder gaan met ons leven, nieuwe ervaringen opdoen en verder leven. Het heeft ons veranderd, maar niet gevangen.

Nu komt de klapper,

Mijn vader is niet instaat om niet ervaringen op te doen en verder te gaan met zijn leven, hij is niet instaat om lol te hebben, hij is ziek. Hij heeft moeite met lachen, met genieten zelfs blij zijn voor zijn beide zoons is te veel gevraagd. Mijn vader kan niet naar de toekomst kijken, zit in een cirkel, een loop mijn zijn geschiedenis, met zijn overleden vrouw, het verlies van zijn baan en het verlies van zijn huis. Een trotse man zit gevangen met zijn allergrootste angsten en er is geen uitweg. Van 50/60 uur per week werken, een mooie vrouw te hebben, gezondheid en toekomst plannen; zit hij nu 24 uur per dag thuis achter zijn tablet, hersenloze spelletjes te spelen. Voor het slapen gaan komen zijn demonen naar buiten en omdat ik hem niet de afgelopen 3 dagen belt heb, denkt hij nu dat ik hem ben vergeten.

Vorige week heeft hij voor de tweede keer een epileptische aanval gehad, ik heb dit vandaag te horen gekregen en niet eens van hem. Mijn vader schaamt zich ervoor en durft het me niet te vertellen. Hij is depressief en voelt zich alleen, zo alleen dat hij het niet wil delen.

Ik ben kapot, pap. Ik kan je niet meer helpen.

Mijn vader zit vast, hij kan niet naar voren, kan niet terug in de tijd, hij leeft, maar is niet aan het leven.

Mijn vader heeft alles verloren en ik weet er geen raad mee. Ik weet er echt geen raad mee.








helldaddy
22 5 2014 06:57
Hoi Douwe,

Triest verhaal! Heb je al eens een keer geprobeerd om dit aan je vader te vertellen? Zoals ik het lees, zit die man nog midden in een fase van ontkenning en weet hij bij god niet wat ie aan het doen is. Deze fase, van ontkenning, heb ik iig ook mee gemaakt. Ik moest en zou weer gaan werken, wilde mijn oude leven terug en dit moest koste wat het kost.
Nu, 5 jaar na dato, weet ik dat dit allemaal niet meer gaat. Ik doe vrijwilligerswerk en tal van leuke dingen. Dit bevalt me prima, en kom eigenlijk dagen te kort in een week.
Ik zou zeggen geef hem nog een kans, voor hem is het een hele verandering, net als voor jullie. Zo gauw hij snapt dat hij zijn oude leventje niet meer terug krijgt, zal dit veranderen. Kijk eens of er wat zinnigs in de buurt is, dagbesteding b.v. en dan bedoel ik niet plaatjes kleuren of andere onnuttige zaken. Maar dingen waar hij wat mee kan.
Je zult zien dat als hij dat inziet hij ook weer verandert.

Ik wens jullie veel wijsheid en geluk bij de volgende fase !!

Groet,
Henk

lale
1 1 2015 18:23
hi ik snap dat erg moeilijk is wat je meemaakt. Ik ben ook een persoon die 7 jaar terug een hersenkneuzing heeft opgelopen door een auto ongeluk. Wat ik kan zeggen een gebeurtenis in je hersenen verandert je hele leven, je karakter verandert. En weet gewoon dat bepaalde dingen niet bewust wordt gedaan gewoon je hersenen reageren zou, Ik heb ambulant begeleiding thuis iemand die verstand heeft over wat je hersenen heeft meegemaakt en die kan je dan helpen, advies geven, doorverwijzen naar mensen die je kan helpen wat je kunt doen om iets beter te worden. IK zou je aanraden vraag aan je dokte of je een ambulant begeleiding voor je vader kan krijgen die kan dan een stuk van je overnemen zodat jij ook even rust kan geven. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen.